Ik ben Tess. Moeder van Mae, vrouw van Jasper en sinds twee jaar ook fotograaf.

Al begon het fotograferen eigenlijk veel eerder.

Op een verjaardag wilde ik nooit rustig taart eten, omdat de jarige net met een slagroomtoet op schoot bij opa zat. “Deze scène mag ik niet missen”. Of omdat mijn nichtje haar armen om oma heen sloeg. Of omdat er aan de andere kant van de kamer iets gebeurde waarvan ik dacht: wacht, dit moet ik even vastleggen.

Ik zie zulke momenten overal.

Een ondeugend snoetje. Een dreumes tegen mama aan genesteld. De tuin sproeien met kaplaarzen aan. Blote billen in het zand. Naar de bakker op zaterdagochtend, het dagelijkse rondje stad..

Dingen die zo gewoon lijken, dat je er bijna aan voorbij zou gaan.

Ik kijk in scènes.

Maar juist die dingen kan ik niet niet zien. Het kan voelen als obsessie. Ik zie veel. Soms zoveel dat ik het bijna niet kan filteren én het liefst de hele dag mn camera bij me heb.

Want ik weet hoe snel alles verandert. Hoe een gezichtje verandert, hoe kleine handjes groter worden. Hoe die zaterdagochtend nooit meer exact terugkomt zoals ie toen was.

En ik weet ook hoe bijzonder het is om jezelf over een paar jaar terug te zien.

Met je gezin. Midden in een knuffel. Zo klein als ze nu zijn, zijn ze nooit meer.

Zo klein als ze nu zijn, zijn ze nooit meer.

Dat is wat ik je met mijn foto's wil geven.

Een stukje van jullie leven. Iets wat je nu misschien heel gewoon vindt, maar wat later van onschatbare waarde kan blijken.

Ik vertrouw op wat ik zie.

Ik wil dat jij dit ook ziet: jezelf, samen, midden in een moment dat anders voorbij was gegaan.

En ik gun mezelf dat ik hiermee de obsessie steeds meer ga zien als zegen.

Liefs,
Tess